Vanmorgen zijn drie mannen aangehouden op verdenking van het leveren van de auto die volgens de politie is gebruikt bij de drievoudige liquidatie in Oosterhout op 28 maart 2025. De betreffende auto werd op 24 maart 2025 in Zoetermeer gestolen. Daarmee komt de logistiek achter het geweld in beeld: niet de schutters, maar de faciliteerders die middelen regelen, verplaatsen en wegmaken. Juist daar liggen sporen, en vaak de eerste breuken in een zorgvuldig geconstrueerde keten.
De logistiek van geweld
Gestolen voertuigen functioneren als wegwerpgoederen: goedkoop te regelen, snel inzetbaar, eenvoudig te dumpen en lastig te herleiden. Wie zo’n auto levert, minimaliseert zichtbaarheid en maximaliseert operationele flexibiliteit voor daders. Toch is dit geen frictieloze operatie. Elke overdracht, stalling en rit produceert data: camerabeelden, ANPR-hits, telematica, tanktransacties, microsporen. Dat de aanhoudingen nu al plaatsvinden, wijst erop dat onderzoekers de ondersteunende infrastructuur onder de loep nemen in plaats van uitsluitend te jagen op triggervingers.
Opvallend is het geografische en temporele traject: van Zoetermeer naar Oosterhout, in vier dagen. Dat suggereert voorbereiding met contactpunten, opslagplaatsen en mogelijk meerdere rijders. Hoe korter die doorlooptijd, hoe kleiner het forensische oppervlak; vier dagen is echter lang genoeg voor combinaties van datafusering, van cameranetwerken tot telecom- en voertuigdata.
Tijdsverloop en zwakke schakels
De diefstal op 24 maart en het schietincident op 28 maart creëren een duidelijk kader. In dat venster kan de keten worden ontleed: wie beschikte wanneer over de auto, waar stond deze, wie begeleidde het transport? Toeleveringslijnen bevatten structureel zwakke schakels: diefstalteams laten patronen achter, opslaglocaties zijn niet oneindig flexibel, en chauffeurs onderschatten vaak het cumulatieve bewijs dat ze genereren. Als de huidige verdachten daadwerkelijk aan de autolevering zijn gelinkt, dan volgt het onderzoek de juiste richting: snijden in de logistiek ontneemt daders snelheid en schuilplaatsen.
Transparantie en proportionaliteit
Verdacht is niet hetzelfde als schuldig. Heldere communicatie over de aard van het bewijs – voertuigidentificatie, sporen in en om de auto, telecomkoppelingen, eventuele observaties – is essentieel om vertrouwen te behouden. Tegelijk is proportionaliteit cruciaal: focus op de keten mag niet ontaarden in tunnelvisie. Repressie moet bovendien samengaan met preventie: harder optreden tegen CAN-bus-hacks, betere bescherming van sleutelvrije systemen, en snellere terugmelding van ANPR-hits aan lokale teams.
De kern blijft dat georganiseerde geweldsdelicten leunen op een schijnbaar prozaïsche markt voor hulpmiddelen: auto’s, opslag, valse kentekens, communicatiemiddelen. Wie die markt verstoort – met gerichte financiële controles, scherp toezicht op garageboxen en datagedreven handhaving – maakt liquidaties logistiek duurder en riskanter. Dat is geen snelle overwinning, maar wel de meest rationele route om de dodelijke efficiëntie van dit soort operaties te breken.
