Vrijdagochtend 28 november 2025 raakten een automobilist en bijrijder (beiden 19, uit Eindhoven) gewond op de N269 bij Hilvarenbeek. Volgens de eerste aanwijzingen is het voertuig met hoge snelheid over een rotonde geschoten en pas in de berm tot stilstand gekomen. De auto liep zware schade op; de slachtoffers zijn naar het ziekenhuis vervoerd. Het voorval is tragisch, maar helaas ook symptomatisch: waar hoge snelheden en suboptimaal ontwerp samenkomen, is de uitkomst zelden verrassend.
Wat gebeurde er op de N269?
Een rotonde hoort snelheid uit het verkeer te halen. Als een auto desondanks rechtdoor over de rotonde kan, duidt dat op een falende keten: te hoge inrijsnelheid, onvoldoende snelheidsremmende maatregelen, of gebrekkige visuele geleiding. Ochtendlicht, nat wegdek en beperkte zichtbaarheid kunnen het effect vergroten. Het resultaat – een verwoeste auto in de berm – bevestigt dat kleine ontwerpfouten grote consequenties krijgen bij hoge dynamiek.
Infrastructuur en snelheid: een giftige combinatie
Provinciale wegen zoals de N269 vragen om scherpe transities: van 80 km/u (of sneller gereden) naar rotondes met lage, gecontroleerde snelheid. Dat lukt alleen met gelaagde prikkels: optische versmallingen, ribbels, verhoogde middeneilanden, duidelijke chevrons en hoogwrijvingsdeklaag in de aanrijstrook. Als één laag ontbreekt, stijgt het risico. De huidige casus suggereert dat de ‘snelheidsladder’ ontoereikend was om onoplettendheid of overschatting te corrigeren.
Handhaving en preventie: waar schiet het beleid tekort?
Handhaving is vaak reactief en fragmentarisch. Trajectcontrole op aanrijroutes, risicogerichte controles in de vroege ochtend en zichtbare feedback (bijv. snelheidsdisplays) kunnen gedrag direct beïnvloeden. Voor jongvolwassen bestuurders ligt daarnaast een kans in technologie: ISA (Intelligent Speed Assistance), telematica-gestuurde premies en gefaseerde rijbevoegdheid worden internationaal besproken. Nederland zet stappen, maar de implementatie blijft achter bij de ambities van de verkeersveiligheidsstrategie.
Data, verlichting en ontwerpkeuzes
Een objectieve conflictanalyse hoort standaard te zijn: snelheidprofielen, remsporen, near-miss-data uit voertuigsensoren en verlichtingstoetsing. Rotondes bij provinciale wegen profiteren aantoonbaar van betere belijning, dubbele chevrons, ribbelstroken vóór het eiland en ruwe deklaag op de aanrijboog. ‘Vergevingsgezinde’ bermen – zonder harde obstakels – en energie-absorberende barrières beperken letsel wanneer het toch misgaat.
Rol van bestuur en communicatie
De N269 valt onder provinciale verantwoordelijkheid, met lokale afstemming. Transparantie over incidentdata, snelle tijdelijke maatregelen en heldere communicatie richting weggebruikers zijn cruciaal. Niet stigmatiseren, wel normeren: benoem snelheid als kernrisico, leg uit welke aanpassingen volgen en wanneer. Zo verschuift de focus van schuld naar systeemverbetering.
De twee gewonde negentienjarigen herinneren ons eraan dat elke fout voorspelbaar en voorkombaar moet worden gemaakt. Investeren in ontwerp, techniek en handhaving is geen luxe maar plicht. Als de route naar Hilvarenbeek ons iets leert, is het dat infrastructuur niet mag vertrouwen op geluk, maar op lagen van veiligheid die falen zonder te breken.
