Woensdagavond rond 20.00 uur klonk in een woning aan de Dunantstraat in Roosendaal rumoer vanaf de benedenverdieping. Een bewoner ging kijken en trof een huisgenoot die door meerdere mannen met wapens werd bedreigd. Later die avond hield de politie drie verdachten aan. Het incident is schokkend, maar vooral onthullend: het legt pijnlijk bloot hoe kwetsbaar alledaagse woonomgevingen blijven, zelfs met sloten, buren en straatverlichting.
De feiten achter het incident
Wat we weten, is beperkt maar duidelijk. Er was sprake van een dreigende situatie binnenshuis, er werd geweld of de dreiging daarvan gebruikt, en de politie trad snel op. Wat we niet weten — motief, exacte toedracht, herkomst van de wapens — laat ruimte voor speculatie die niets bijdraagt. Feiten eerst, duiding daarna. Die volgorde is essentieel om paniek te vermijden en verantwoordelijkheid scherp te houden.
Een symptoom, geen toeval
Woningovervallen verdwijnen nooit echt uit het nieuws; ze verschuiven van wijk naar wijk met kansen, routines en zichtbaarheid. Criminelen testen waar frictie ontbreekt: portieken zonder camera’s, voordeuren die te lang op een kier staan, huizen waar bezoekers komen en gaan. Dit is geen schuldvraag voor bewoners, wel een realiteitstoets voor iedereen die veiligheid tot routine wil maken. Kwetsbaarheid zit vaak in gewoontes die niemand meer ziet.
Preventie begint binnen
Effectieve preventie start niet bij sirenes maar bij besluitvorming aan de keukentafel. Basismaatregelen werken: sluitroutines, buitenlampen met sensor, een stevig deurbeleid voor huisgenoten en gasten, en een intercom of videodeurbel die echt wordt gebruikt. Maak afspraken: wie opent, wie belt, wie checkt? Zet bovendien waardevolle spullen buiten zicht en documenteer serienummers. Geen wonderoplossingen, wel drempels die risico’s verhogen voor daders en tijd creëren voor bewoners.
De rol van de politie: snel, maar is het genoeg?
Drie aanhoudingen kort na het incident wijzen op slagkracht en coördinatie. Dat verdient erkenning. Maar repressie zonder preventieve informatie is dweilen met de kraan open. Bewoners hebben behoefte aan terugkoppeling: modi operandi, tijdvakken, zichtbare patrouilles en concrete adviezen op straatniveau. Transparantie over wat wel en niet gewerkt heeft, versnelt leren in de wijk. Wijkagenten aan de voordeur zijn effectiever dan persberichten achteraf.
De straat als ecosysteem
Veiligheid ontstaat ook buiten de voordeur. Heldere zichtlijnen, goed onderhoud, actieve burennetwerken en gemeente die snel reageert op melding van kapotte verlichting maken verschil. Verenigingen van Eigenaren en verhuurders horen veiligheid expliciet op de agenda te zetten, met audits en tijdslijnen. Wanneer omgeving en gedrag elkaar versterken, verschuift de kosten-batenbalans zichtbaar in het nadeel van de overvaller.
Wat op de Dunantstraat gebeurde, vraagt om discipline, geen angst. Kleine keuzes, consequent toegepast, maken het verschil tussen gelegenheid en weerstand. Als de sirenes verstommen, begint het werk: alert zijn, samen handelen en blijven leren van elke dreiging.
