Op 24 december 2025, rond 20.00 uur, greep de politie in bij het Verdiplein in Tilburg na meerdere meldingen van vuurwerkoverlast. Een deel van het vuurwerk werd in de richting van hulpverleners en een geparkeerde politieauto afgeschoten. Enkele jongeren zijn meegenomen. Het incident is kort, scherp en betekenisvol: het legt bloot hoe broos de norm rond veiligheid en gezag in de publieke ruimte is zodra vuurwerk verandert van traditie in projectiel.
Feiten en context
De kern is eenvoudig: vuurwerk werd doelbewust richting mensen en materieel van de hulpdiensten afgestoken. Daarmee verschuift de casus van overlast naar bedreiging. Zulke handelingen zijn niet slechts asociaal, ze zijn riskant en strafbaar. Dat dit gebeurt in een woongebied, op een drukke avond, vergroot de kans op letsel en vergelding en belast de responscapaciteit van politie en noodhulp onnodig.
Publieke orde versus jeugdcultuur
Rond de feestdagen verwordt vuurwerk voor sommige jongeren tot een machtsproef: zichtbaarheid, bravoure, en de adrenaline van de ‘frictie’ met gezag. Dat is geen nieuw fenomeen, maar het normaliseert een grensvervaging waarbij spel overgaat in intimidatie. Gemeenten en politie betalen dan de prijs voor jaren van halfslachtige normcommunicatie en handhaving die vooral reactief is.
Optreden van de politie: noodzakelijk maar kwetsbaar
Het ingrijpen in Tilburg was noodzakelijk. Zodra hulpverleners doelwit worden, is de drempel voor optreden bereikt. Tegelijk is elk fysiek optreden in een woonwijk communicatief kwetsbaar: elke handeling wordt gefilmd, geknipt en gedecontextualiseerd. Dat vraagt om strak, gedocumenteerd handelen, consequente bejegening en snelle terugkoppeling naar de buurt: wat is gebeurd, waarom, en wat volgt.
Risico’s voor hulpverleners
Wie vuurwerk richt op mensen, aanvaardt substantiële kans op ernstig letsel. Voor ambulancepersoneel en politie is dat onaanvaardbaar. De norm hoort eenvoudig te zijn: nultolerantie zodra vuurwerk doelgericht wordt ingezet. Die norm moet zichtbaar worden gehandhaafd, anders verdampt zij bij de eerste groep die de grens test.
Wat werkt wél
Gerichte hotspot-aanpak in aanloop naar de feestdagen, vaste wijkteams met herkenbare gezichten, en vroegtijdige interventie op online oproepen verkleinen de speelruimte. Bestuursrechtelijke instrumenten (gebiedsontzegging, directe kostenverhaal) en strak strafrecht voor agressie tegen hulpverleners versterken de voorspelbaarheid. Voeg daaraan toe: tijdelijke, proportionele cameratoezicht in risicogebieden, structurele oudergesprekken, en het zichtbaar innemen van gevaarlijk vuurwerk.
De rol van de omgeving
Omstanders zijn geen neutrale factor. Filmen mag, maar normstelling begint bij de buurt: spreek aan, meld vroeg, legitimeer geen vernedering van publieke taken. Zonder sociale druk blijft elke interventie pleisters plakken.
Het voorval op het Verdiplein is geen incident in isolement maar een stresstest van onze bereidheid om duidelijke grenzen te stellen. Traditie is waardevol zolang zij niet wordt ingezet tegen de professionals die onze veiligheid dragen. Waar gezag rustig, consequent en zichtbaar optreedt—andersom waar de gemeenschap die norm ondersteunt—verdwijnt de aantrekkingskracht van vuurwerk als wapen en blijft alleen wat het hoort te zijn: gecontroleerd, kortstondig spektakel zonder slachtoffers.
